BLOGUM TADİLATTADIR

Defterlere yaza yaza yapraklar eskidi, kalemler tükendi, nereye kadar dedim. Parmakların artık klavye görsün.

5 hafta mı oldu 6 hafta mı? Evdeki virüs hapsinde haftalarımız geçti çalışmak zorunda olanlarımız hariç. 

Haftalar sonra annemle dışarı çıkmıştık❤

Artık bunu duymak komik gelse de gerçekten düşünmeye fırsat oluyormuş, evde kalmanın hakkını yememek lazım. Baya baya alıştık eve, evden 2 gün çıkmasa bunalıma girenler kulübü üyeleri olarak. Evet, mesela ben. Aslında gayet de evcimenmişim.

Gerçi düşünmek dedim ama çok kısa sürdü bu durum. Daha çok kendimi mutfağa, yemek yapmaya, kitap okumaya ve bunları online ödevlerden kalan zamanda yapmaya çalıştım. Olsun. Tabi bir de çokça ofladım pufladım, ofladım, pufladım... ooof of...


Gelgelelim.... Yeni kitaplarıma -onlara bebeklerim diyorum- kavuştum. Bu sefer uzun süre araştırıp ne okusam ne okusam diye düşünmeden, birkaç kişinin tavsiyesiyle alıverdim. Güzel de oldu. 



İlk okuduğum Stefan Zweig'in Geçmişe Yolculuk kitabı oldu. Açıkçası ilk defa duydum bu kitabını, Zweig'ı duyunca da ilk aklıma gelen Amok Koşucusu oluyor. Sebebi sanırım geçen seneki ev arkadaşım okurken bolca gülmemizdi :) Bir de Ay Işığı Sokağı, bunun sebebi açıkça, ismini ilgi çekici bulmamdı. Fakat ikisini de okumadım. 
Böyle garip, duyulmamış, duyulsa da çok bahsedilmemiş şeylerden başlamayı severim. 

Kitabı bir gecede bitirdim, şöyle bir solukta okudum denilenlerden. I. Dünya Savaşı'nın araya girmesi haricinde o kadar az olay yaşanıyor ki kitapta, sadece duygu, duygu, duygu.




Mekanların uzun uzun betimlenmesi beni çok sıkıyor. Fakat bu kitapta olduğu gibi ruhsal betimlemeler beni sürükleyip götürüyor. Hemen o duyguları hissedebiliyorum. Aslında aşk kitaplarını da sevmem. Ama ne derler, kavuşursan aşk olurmuş zaten. 
Bu kitapta kavuşmak ve asla kavuşamayacak olmak arasında sıkışmış iki insan var. 9 yıl sonra, beraber geçmişe yolculuk yapan iki insan. İki aşık, belki.. 

Güzeldi ve bitti :)

Şu an Huxley'nin Cesur Yeni Dünyasını okuyorum ve kıtabın 1930'da yazılmış olmasına şaşırmaktan okuduğum her sayfada ağzım açık kalıyor. Sanırım kısa bir sürede bitiririm. 1984'ü de okuyup ikisini kıyaslamak istiyorum.

Yazımı hoş bir şarkıyla bitireyim diyorum.

Bu şarkıyı After Life'da duydum. O kadar hoşuma gitti ki bölümü durdurup müziği buldum ve listeme ekledim. Bu şarkıyı önermişken şüphe duymadan After Life'ı da önerebilirim. Keşke birkaç sezon daha çıkarsa dediklerimden. 

Ve yazımı okuyan, okumayan herkese sağlıklı sıhhatli günler, umarım ev hali yazılarımın çok devamı gelemeden bu sancılı süreç bitmiş olur..

2018'in son günlerinde gelecek seneye 40 film hedefi koymuş biri olarak Ocak ayında 11 film izlemem çok güzel oldu benim için. Tabii ara tatilde olmamın da etkisi büyük, dersler ve sayısız sınav arasında her ay bu kadar film izleyemem elbette. Filmlerin çoğunu beğenerek bitirmiş olmak çok güzeldi. Darısı diğer aylara diyelim.. :) Ve başlayalım bakalım neler izlemiş neler beğenmişim;

Yıllar önce kitabını okuyup etkisinden çıkamadığım bir Markus Zusak hikayesi bu. 

1938 Almanya'sında başlıyor hikaye. Liesel Memminger adlı 9 yaşındaki bir kızın hikayesi. 9 yaşındaki bir kitap hırsızının. Daha karnı bile doymuyorken kitap çalan, ya da  "ödünç alan" küçük kızın. Filmi izlemiş olanlar burada gülümseyecek :)

Bugün ilk kez bir diziden bahsedeceğim. Girlboss.

Nasty Gal sitesinin kurucusu Sophia Amorouso'nun hikayesi bu.
Gördüğüm en başınabuyruk ve ukala, fakat bir o kadar da tatlı bir genç kızın hikayesi. O darmaduman halinden çıkıp bana ilham olabilen o kız.

Darmaduman haliyle bile bana ilham oldu aslında, biliyor musunuz?


Dizimiz 1 sezon ve 13 bölümden oluşuyor. 2. sezonu ise olmayacakmış. Tam olarak eğlencelik bir dizi, kendinizi içinde buluyorsunuz, sanki Sophia'yla o kahkahaları atan sizsiniz. 

Birçok kişi diziyi, oynayan kadına uygun bulmasa da ben çok yakıştırdım. Ve her ne kadar abartılı olsa da ilk bölümün giriş sahnesine bile ba-yıl-dım!

Hızlıca konusundan bahsedecek olursam; genç kızımızın hayatı, insanlara, en çok da patronlarına isyan etmekle geçerken, vintage kıyafetleri değiştirip dönüştürerek e-bay'de satmaya başlamasıyla hayalindeki işe kavuşur. Daha doğrusu kavuşmaya doğru adım atar diyelim, çünkü pek de kolay olmayacak.

Onun o çocuksu hırsı beni gerçekten çok etkiledi. Her anı dolu dolu yaşayabilecek ve evden yürütebildiği bir işi olacaktı, hem de kimsenin emri altında olmadan. İstediği buydu Sophia'nın.
Aslında bu birçoğumuzun hayali olabilecek bir şey. Onun diziye konu olabilecek kadar farkı, cesaret edip harekete geçmesi, düşüp düşüp yeniden kalkması. E-bay'den ceza yiyip atılıp, yine de pes etmemesi mesela. 


13 bölümü izlerken tekrardan anladım ki, gençlerin o doludizgin enerjisini öldüren şey yanlış yerde olmak. 

Yanlış şeyleri yaparak yaşamaya çalışmak. 

Ne yapmak istediğinin farkına vardığın ve adım adım ilerlediğin zaman, enerjin asla bitmiyor. 

Yorulsan da bırakmıyor, dinlenip devam ediyorsun.

Bu "enerjisi yok edilenler" grubuna belki ben de dahilim ya da dahil olacağım, henüz emin değilim.
Ama gelgitler yaşadığım kesin. Bu diziyi izlemek ise bana hem iyi geldi, hem de daha çok sorulara sürükledi diyebilirim. 
Size bir de dizinin en çok sevdiğim şarkısını bırakıyorum. "İnsanı gaza getiren" türden bir şarkı. Tam Sophia'lık :)

Haftasonunu beklemeden sinemaya gitmek mi, en sevdiğim!

Can sıkıntısından, eğlencelik izleyeceğimi düşünüp konusuna bile bakmadan gittiğim bu film beni o kadar etkiledi ki yazmadan edemeyeceğim.
Aslında Farah Zeynep Abdullah'ı gördüm ve onun o tatlı oyunculuğu için gittim diyebilirim. Ama izlediklerim çok daha fazlasıydı. 

Uzun zamandır (Sanırım Ayla'yı izlediğimden beri) sinemada hiçbir filmden bu kadar etkilenmemiştim. "E artık gitmek farz oldu", diyerek gittiğim Müslüm filminden bile.

Bold Pilot adlı inatçı yarış atının jokeyi Halis Karataş ile olan efsane hikayesi. Hiçbir zaman bir at yarışını bu kadar gözlerim dolarak izleyeceğimi düşünmemiştim. Belki de hiç at yarışı izleyeceğimi düşünmemiştim. Çünkü o efsane atın hikayesini bilmiyordum.

Bold Pilot'ın -ya da Boldi :)- yarışmalarda başardığı yetmezmiş gibi bir de kocaman bir aşk hikayesine sebep olması. Buruk bir gülümsemeyle, biraz da gözyaşı dökerek izlenecek bir film. 

Çünkü yaşanmış. 
Çünkü sonuna kadar gerçek. 
Çünkü sevgiye olan inancınızı o kadar tazeliyor ki.

Ben size içeriğinden bahsetmeyeceğim. Sadece sevgiye daima inanmak istiyorsanız, siz de muhakkak izlemelisiniz diyorum sadece.

Ben sevgiye, yapabileceklerine, verdiği güce o kadar inanıyorum ki. Hep, inatla, ısrarla inanmaya devam edeceğim.

Umarım siz de, umarım herkes...

Böyle kısa ve umut dolu bitireyim bugünkü cümlelerimi.
Herkese sevgi dolu günler, geceler, seneler!

"Unutkanlar şanslıdır çünkü hatalarının derdini çekmezler."

Sürekli erteleyip sonunda izlediğim filmlerden biriyle karşınızdayım.
Çok, çok farklıydı. 
Zaten Jim Carrey'nin oyunculuğunu Truman Show'dan beri çok sevdiğimden beğeneceğimden şüphem yoktu. Ama oyunculuğundan ziyade filmin kurgusunun çoğu aşk filminden farklılığı beni cezbetti. Ve tabii ki Kate Winslet'ın canlandırdığı kızın "garipliğinde" kendimi bulmuş olmam da etkiliydi. Rengarenk saçlarıyla neşesi, hem umursamaz gözükmesi aynı zamanda da çok konuşkan tavrını çok sevdim nedense.

Sık sık aşk filmi izleyen biri değilim fakat bu film gerçek anlamda etkileyiciydi. Joel ve Clementine'ın 2 yıl süren ilişkilerinden sonra -Joel'ın deyişiyle Clem'in- hafızasını sildirmesi sonucu Joel'ın da hafıza sildirmeye başvurmasıyla film değişik bir hal alıyor. 

Anıları gösterirken zaman kavramı karıştığı için biraz kafam karıştı ve filmi ikinciye izlemem gerektiğini düşündüm. 
Sonrasında filmin incelemesini izlediğimde ise zaman kavramının karışmaması için Clem'in saçlarının renginin kullanıldığını duyduğumda baya şaşırdım. İlişkilerinin başlarında gayet canlı renkli saçlarına, son safhalarda mavi gibi soğuk bir renk kullanılması tesadüf değildi, haklıydı bu incelemeyi yapan kişi.

Böyle küçük ipuçları saklayan filmleri çok seviyorum ve bence defalarca izlenebilecek bir filmdi, özellikle de bu küçük ayrıntılar sebebiyle.

Filmin insanlar ve anılar üzerinde kurulu olması benim gibi anılarına fazla değer veren; onları kaydetmeyi, yazmayı, dinlemeyi, izlemeyi seven insanlar için filmi ekstra güzel yapıyor. Siz de böyleyseniz muhakkak izleyin derim.

İzlemiş olanlarla yorumlarda buluşabiliriz.
Huzurlu bir gün diliyorum, hangi gündeyseniz artık. Pazartesi de dahil! 
:)

'Peki ya insanlar' diye sordu. 'Onlara ne olacak?'

Adaçayım, bilgisayarım ve kamptan kalan uykusuzluğumla merhaba! 💚

23 Kasım 2017 Perşembe günü kulübümle bir gezi düzenledik. Bu vesileyle uzun zaman sonra bir gezi yazısı yazmamın iyi olacağını düşündüm ve karşınızdayım.
Geçtiğimiz hafta bütün uyku düzenimin altüst olduğu bir haftaydı, üstüne İstanbul'a gitmek için sabah 5'te kalkmam gerekiyordu.
Bilin bakalım ne oldu? Tabii ki yine, gece 11 buçukta uyumak için hazırlanıp 2'den sonra anca uyudum!
Dipnot: 3 günde toplam 9 saat uyku hiç yetmiyor açıkçası.
Dipnot2: Lakin asla akıllanmıyor bu kız.


Gelgelelim, 6 buçukta yola çıkacaktık çünkü 9'da Fatih'te olmamız gerekiyordu, 10'da gezi başlayacaktı. Otobüs gecikince Yeşilay Genel Merkez'deki kahvaltımız ve eğitimimiz de hızlandırılmış oldu dolayısıyla.
(O kadar acıkmıştık ki yolda, simit görünce gözlerimizden kalpler çıkmış olabilir!)

Yeşilay'ın Genel Merkezi o kadar güzel bir yerde ki, muhakkak gidip görmenizi öneririm. Yer olarak Sirkeci Garı'nın oralarda.

Genel Merkezin bulunduğu bu tarihi bina, Sepetçiler Kasrı; Topkapı Sarayı'nın kıyı köşklerinden birisi.
1591'de III. Murat döneminde yaptırılmış. Donanma sefere çıkmadan önce; Sarayburnu akıntısı dışında kaldığı ve lodosa karşı da güvenli olduğu için saltanat kayıkları burada olurmuş. Padişah donanmayı buradan uğurlarmış yani.


Bizim kafile saat 10 buçuk gibi Genel Merkez'den çıktı. İBB'nin Beyaz Gezi programına katıldık. Üniversite öğrencileri için düzenlenen bu program sayesinde saat 3'e kadar gezip güzel bilgiler öğrenmiş olduk.

Evet sık sık İstanbul'a gidip geziyoruz, fotoğraflar çekiliyoruz, hatta kimimiz orda yaşıyor ama tarihinin ve öneminin ne kadar bilincindeyiz?


İlk durağımız Miniatürk açık hava müzesi.

Panorama çekim ile Miniatürk

Miniatürk'e birçok arkadaşım daha önce gitmiş fakat benim ilk gidişim olduğu için o kadar heyecanlandım ki. Yapılara(!) yakınlaşarak baktım. (Yapı mı? İnşaat mühendisliği okumak bunu gerektirir🌟)

60 bin m² lik alanda yer alıyor.

Harika bir işçilik var burada. İstanbul'dan 59, Anadolu'dan 55, Türkiye dışında kalan fakat Osmanlı coğrafyasından 12 eser bulunuyor. Minik halini ilk merak ettiğim yapı Selimiye Camii oldu :). Kısa zaman sonra 25 kat büyük halini de görmeyi diliyorum.



Not: Eğer gezi ile gitmiyorsanız giriş ücreti 7,5 ₺. Öğrenci ve öğretmenlere ise 3 ₺.

Mescid-i Aksa

Miniatürk'ün olduğu alanda aynı zamanda Panorama Zafer Müzesi ve Kristal İstanbul Müzesi de mevcut.

Kristal müzesi çok ilgimi çekti, dünya çapında da ilgi çeken bir sanatmış zaten. Kristal cam içine lazerle 3 boyutlu resim işleyerek oluşturulmuş. Bu kadar büyük cama lazerle resim işlenmek ilk Türkiye'de gerçekleşmiş. 16 tarihi eseri kristal camlarda görebilirsiniz burada.

Zafer Müzesi'nde ise ses, ışık efektleri beni çok etkiledi. Cepheler ardında; köy halkı ne durumda, hayvanlar, evler, camiler ne durumda, hissediyorsunuz. Derinden etkiliyor.



Buradan çıktıktan sonra istikamet Panorama 1453!
12 yaşındayken gelmiştim buraya. Ama bu kez öğrendiklerimden bir şey çok güzeldi. Cevabı bulutlarda saklı :)
Panorama 1453, dünyanın ilk tam panoramik müzesi.
Yaş aldıkça ve bakış açısı değiştikçe daha önce gördüğün yerleri gidip tekrar görmek harika değil mi! Olgunlaştığını hissetmek, her seferinde yeni bir şeyler öğrenmek.
Sevdiğin bir kitabı tekrar okuyup her seferinde tatlı ayrıntılarda kaybolmak gibi...

Gelgelelim, buradan çıkınca yemeğimizi yedik ve İBB tarafından bolca fotoğraflanarak gezimize devam ettik.

Sırada Yerebatan Sarnıcı vardı. Buraya da sanırım 2 kez gelmiştim. Bu kez inşaat halindeydi. İnşaat mı?!?! :) Evet görmek istedim fakat inşaat alanı kapalıydı.
Su ve balıklar tek bir alana taşınmıştı bu sebepten.



1470 yıl öncesi.. Hayal bile edemiyorum ki. Bir süreliğine o zamana gidip, izlemek isterdim.
2012 yılında, dünya şampiyonu Alman su kayakçısı Dominik Gührs ve arkadaşı, sarnıçta gösteri yapmışlar! İşte bunu hiç düşünemezdim. Yerin altında su kayağı garip bir fikir...

Sarnıçtaki Medusa heykellerinden ve rivayetinden bahsetmemek olmaz.
Şair Ovidius'a göre, Medusa, göreni şaşkına çevirecek derecede güzel bir kızmış. Poseidon Athena'nın tapınağında onu görür görmez aşık olmuş. Athena öfkelenerek genç kızın saçlarını yılana dönüştürmüş, çirkin bir hale sokmuş. O kadar çirkinleşmiş ki artık Medusa, gözlerine bakanlar taş kesiliyormuş.
Kılıçlara bile işlenen Medusa başının koruyuculuğuna inanılırmış o dönemde.

Ve Beyaz Gezi burada sona erer...
Akşam da topluca Üsküdar'a gittik. Yemek yemeyi unutan ben ve birkaç arkadaşım, kağıt helvayla doymak durumunda kaldık. Fakat bu, en doyurucu akşam yemeklerimden biri oldu. Çay ise sanki aylardır içmemişim gibi lezzetliydi. Boğazın ortasındaki ihtişamlı Kız Kulesini her seferinde hayranlıkla seyrediyorum, sanırım bu büyük bir etken. Fakat en güzeli, böyle güzel insanlarla bu yolculuğa çıkmış olmaktı sanırım.

Başka zamanlarda, başka şehirlere, hep keşfetmeye...
Diliyorum ki aralık ayımız 2018'i huzurla kucaklasın...
Bir sonraki yazıda görüşmek üzere 💕

Bilekliklerimiz gözükmese de...

Defne yağı

İyi günler, iyi akşamlar, günaydın..! Her nereden yahut ne vakitte okuyorsan oku, iyi ki geldin :)
(Şu an kendimi The Truman Show'un içinde hissediyorum.)

Bu kez gezgin blogseverlerin hoşuna gidecek bir yazı ile karşınızdayım. Yaklaşık 10 gün önce evime döndüğüm tatilimden bahsedip aynı yerlere gitmeyi düşünen tatilcilere fikir vermek istiyorum.
7 günlük bu maceram kız kıza ilk seyahatimizdi, bundandır ki bende yeri çok ayrı.

Biz 4 kız, 30 Haziran Cuma akşamı düştük Balıkesir yollarına. Ne kalacağımız yer belliydi ne tam olarak nereleri gezeceğimiz. Tek bildiğim en az 2 gece Erdek'te konaklayacağımız ve benim orda denize doymak istiyor oluşumdu.

Otobüse binmektense İDO ile önce Bandırma'ya gitmeyi tercih ettik. Otobüsle Balıkesir'e gitmek 4 saat sürerken İstanbul-Bandırma-Erdek rotası ile 2,5-3 saate düşüyor. Hem de otobüsteki gibi sallanmadan, konforlu bir şekilde ulaşmış oluyorsunuz. Bandırma'da indiğiniz zaman ise Erdek'e sürekli araçlar kalkıyor arkadaşlar. 20 dakikada Erdek terminalinde oluyorsunuz.

Odalar ikişer olarak yan yana olduğu için 5-6 kişi geldiğiniz zaman çok pratik olabiliyor.

İndiniz, ilk uyarı geliyor: Kiralık ev arıyorsanız, mümkünse yanınızda komisyoncu olmadan bakın. Zararlı çıkabilirsiniz. Para harcamak konusunda hiç kısmıyorsanız sıkıntı olmayacaktır, kolayca eviniz/pansiyonunuz bulunmuş olacaktır fakat öğrenciyseniz şartları zorlayın derim. Ve tabii karşınıza çıkacak insana da bağlı. Biz hiç hoşlanmamış ve kibarca kurtulmaya bakmıştık. Çok şükür de başardık. Kendimizi sahile attık.


Ve çareyi 4 yıl önce ailecek gittiğimiz ve güvendiğimiz pansiyona gitmekte bulduk. Aslında adresi bile unutmuştuk; ama şurdan mı geçiyorduk, bu sokakta mıydı derken buluverdik. Siz de otel değil de pansiyon tercih ediyorsanız kesinlikle önerebilirim: Erdek, Yenidoğan Pansiyon. Plajın hemen karşısında. Çalışanı çok güler yüzlü ve yardımsever. Odaların ufak balkonlarında elektrikli ocak ve mutfak malzemeleri mevcut olduğu gibi pansiyonda da yemek mevcut. Yani kendiniz de yapabilirsiniz, pansiyonun bahçesinde de yiyebilirsiniz. Bahçesi aynı zamanda kafe olduğu için kahvaltı ve akşam yemeği de uygun fiyatlarda.


Gelelim, Erdek nasıl bir yer? Benim 4 sene önce gördüğümde ilk izlenimim aile için harika bir tatil yeri oluşu olmuştu, değişmemiş. Yani çoluk çocuk da gidebilirsiniz, arkadaşlarınızla da. Gayet güvenli bir yer. En hoşuma giden de buydu sanırım. Bir sonraki durağımız Ayvalık'ta bu kadar rahat hissedemedim çünkü.


Pansiyonumuza yerleştikten sonra zaten vakit gece yarısını bulmuştu; o gece sadece sahil boyunca dolaşıp, çarşısında bir şeyler atıştırdık.
Ertesi gün kendimize kocaman bir kahvaltı hazırlayıp balkonumuzda keyfimizi yaptıktan sonra -çok şükür!- denize girme vakti geldi.

Marmara'nın kıyı kasabalarından biri olan Erdek'in suyu tek kelimeyle muazzam. Haziran'da nasıldı bilemem ama Temmuz ve sonrasında gidecekseniz hiç düşünmeyin! Sıcacık ve hırçın dalgaları yok. [Karadeniz'de sık sık denize giriyorsanız alışmışsınızdır gerçi :)]
Çok küçük bir lunaparkı var plajın bitişinde. Sonrasında da çarşısı başlıyor. Huzur dolu bir yer. Biz genellikle denize girerek vakit geçirsek de bir dahaki gidişim için not aldığım yerler var, buyrun siz gidin görün:

AVŞA ADASI

ERDEK'E 30 KM UZAKLIKTAKİ   PAFLİMA KOYU

KYZİKOS ANTİK KENTİ

SEYİTGAZİ TEPESİ

3 Gece Erdek'te konakladıktan (ve aslında baya da yorulduktan) sonra sırt çantalarımızı alıp düştük yine yollara. Sora sora Bağdat bulunur dedikleri şey.. İnsanlara sora sora bulduk yine bir otobüs :) Ben 2 saat bekliyordum yolu nedense, meğersem 210 km yol var imiş.. Çok şükür otobüs klimalıydı..4 saati buldu Ayvalık'a varmamız.
Dipnot: Balıkesir'de şehir içinde bir yerden bir yere gitmenin bu kadar uzun sürdüğünü bilmiyordum.


Belki gülenleriniz olacaktır buna ama biz Ayvalık'ta plaj olmadığını bilmiyorduk arkadaşlar. Sahil kenarı kafeler filan var, harika. Ama plaj yok... Sorduk, Cunda Adası'na ya da Sarımsaklı'ya burdan 20-30 dk'da gidiliyor, sorun olmaz dediler. İlk başta mantıklı gelse de; havlunu kapıp plaja yürümek nerde, çanta hazırlayıp o sıcakta tıklım tıklım otobüse katlanmak nerde..

Bir pansiyon sahibiyle görüştük ve "çok pahalı oralarda konaklamak, gitmeyin" dese de, Sarımsaklı'ya geçmeye karar verdik. Biraz o güzelim Ayvalık sokaklarını gezdikten sonra ablam internetten kiralık ev araştırdı ve şans yine yüzümüze güldü, ilk aradığımız ev sahibini görmeye gittik ve çok iyi biriydi. Çok da memnun kaldık. Tek sıkıntı geceleri birsürü köpek olmasıydı etrafta. Gece korka korka eve döndük biraz evet, o da işin nazar boncuğu olsun...

Sarımsaklı Erdek'ten daha hareketliydi arkadaşlar. Birçok otel ve 22 adet plaj mevcut. Çarşısı yine Erdek'ten çok daha büyük. Bir de harika bir lunaparkı var. İzmit'teki Körfez Güneşi gibi büyük olmasa da Ayvalık Güneşi adlı büyük bir dönme dolap var..

Dipnot2: Gitmişken sakızlı dondurma da yiyiverin gari.. :) Kumda kahve de deneyin...


Sarımsaklı plajı şimdiye kadar gördüğüm en berrak plaj. Zaten çok ün salmış kendisi. 2013 ve 2014'te mavi bayrak almış. Türkiye'nin en güzel plajı. Ben demiyorum, herkes diyor..! Gidin görün :)
Sadece, ÇOK soğuktu! Donarak yüzdük(yüzmeye çalıştık). Tuz oranı ise bence gayet iyiydi. Hatay'da yüzmüş biri olarak bana çok da tuzlu gelmemesi normal tabii...

Dipnot3: Aksiyon kameranız varsa sualtı mükemmel çekimler yapabilirsiniz Sarımsaklı'da.

Gelgelelim, burda nereyi gezebilirsiniz?

Şeytan Sofrası, Badavut Plajı ve Küçükköy(Yeniçarohori) sokakları.

(Gereksiznot: Biz Küçükköy Fırını'na yakın bir evde kaldık, çok hoş bir fırınları var. ♥)

Şeytan Sofrası taksi veya otobüsle 5 dk mesafede. Vaktiniz varsa gün batımından birkaç saat erken çıkıp yürüye de bilirsiniz. Gün batımı dedim, muhakkak o saatlerde gidin, çünkü o manzarayı burda görmek bir başka.. Aşırııı çok rüzgar vardı biz gittiğimizde, görmüş olduğunuz fotoğrafım kısa, kıvırcık, yer yer kabarık saçlarımın tek düzgün olduğu fotoğraf.. Önleminizi alınız!





Sonra ne mi oldu.. yine yollara düştük bir sabah.. :) 
Sıra geldi en çok beklediğim Cunda Adası'na. ♥

Her köşesinde kedilerin uyukladığı sokaklara siz de bayılmıyor musunuz? ♥

 Biz Ayvalık'tan tekneyle Cunda'ya ulaştık. Deniz havasıyla gitmek varken otobüse tıkılmak istemedik. Siz bizden bir tık öteye geçip tura katılmayı deneyebilirsiniz mesela. Canlı müzikli, yemekli meyveli, plaj molalı turlar var. Kişi başı 40-50 TL civarı. 11 buçuk gibi yola çıkıp gece dönülüyormuş. 





Cunda Adası'nda nereleri gezebilirsiniz?

Aşıklar Tepesi'ndeki Agios Yannis kilisesi.
Kilise Rahmi Koç tarafından restore edilerek kütüphaneye dönüştürülmüş. Hemen yanında sakızlı kurabiyesini mutlaka denemeniz gereken bir de kafe mevcut...(Tatilde olunca, deli gibi her şeyi denediğimiz doğrudur.) Müzeye ve Cunda'ya ait hatıralar da satın alabilirsiniz burdan. Hemen yanında ise çok çok sevdiğim, 4 yıl sonra yine fotoğraf çekilmekten mutluluk duyduğum değirmen var...

Girişteki deftere isminizi yazmayı unutmayın :)

Cunda ayaklarımızın altındayken biraz resim çekilip devam edelim dedik ve Rahmi Koç Müzesi'ne, yani Taksiyarhis Kilisesi'ne gittik. Giriş ücreti öğrenci için 2, yetişkin için 4 TL gibi cüzi bir miktar. Gezmesi ise çok zevkli. Benim en dikkatimi çeken şeyler eski şırıngaların korkunçluğu ve arabaların güzelliğiydi. Üst katta ise eski oyuncaklar var, o kadar hoş ki! Şimdiki oyuncakların ne kadar çocukluktan, neşeden uzak olduğunu fark edebilirsiniz...

Agia Triada Kilisesi

Buraları gördükten sonra birkaç manastırı gezip, plaja gitmek kalıyordu geriye.. Ama biz sokakları dolaşarak devam etmeyi tercih ettik. Doyamamıştık çünkü.(Ve denize giremeyecek kadar yorulmuştuk.)

 Ara sokaklarda el emeği güzelim takılar, tokalar, tülbentler.. Almadan yahut bakmadan geçemiyor insan. İnsanının samimiyeti, sokaklarının nostaljisi, rengarenk ve ahenkli oluşu sizi içine çekiyor.. Cunda adasına 4 yıl önce gelmiştim ama bu sefer çok daha fazla keyif aldım.. Çocukluğumdan mı kaynaklanıyordu yoksa her sene insan değiştikçe aldığı keyif de artıyor ya da azalıyor mu, bilemedim. Ama bi 4 yıl daha beklemeden yine gitmeyi düşünüyorum şimdiden :) Bu sefer ise plajına doyacağım Cunda..!